Γιάννης Τσαρούχης (1910 – 1989)

Με αφορμή την επίσκεψή μου στο Μουσείο Μπενάκη της Οδού Πειραιώς για την αναδρομική έκθεση του Γιάννη Τσαρούχη 1910 – 1989, αποφάσισα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα. Η έκθεση ήταν πολλή πιο πάνω από τις προσδοκίες που είχα για τα ελληνικά δεδομένα, ελπίζω να συνεχίσουν έτσι. Η παρεούλα μου για άλλη μια φορά ήταν ο Sketch, η Αννούλα και η Δώρα, μόνο που λόγο νέου μέλους στην οικογένεια της Δώρας τα κορίτσια της παρέας αποχώρισαν νωρίτερα (έμαθα και για τις πίτσες που τσακίσατε μετά). Στο θέμα μας τώρα …

Ο Γ. Τσαρούχης γεννήθηκε το 1910 στον Πειραιά, όπου και πέρασε τη παιδική του ηλικία. Την χρονική περίοδο 1925 – 1928 εξασκείτε στη ζωγραφική κάνοντας μικρές μελέτες εκ του φυσικού, τοπία με σπίτια, νεκρές φύσεις, προσωπογραφίες, καθώς και κάποιες δοκιμές μετακυβιστικής τεχνοτροπίας. Το 1928 κάνει την πρώτη επαγγελματική του δουλειά στο θέατρο, δημιουργώντας τα σκηνικά και τα κουστούμια για την Πριγκίπισσα Μαλένα του Μέτερλινγκ. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του παράλληλα με την ζωγραφική θα εργαστεί στο θέατρο ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος και θα εργαστεί με τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της εποχής του. Από το 1928 μέχρι το 1933 σπουδάζει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και τα δύο τελευταία χρόνια μαθητεύει στο εργαστήρι του Παρθένη, που αποφοιτεί με βαθμό άριστα. Το 1929 εκθέτει ακουαρέλες στην ομαδική έκθεση με τίτλο ‘Τα σπίτια της παλιάς Αθήνας’. Το 1934 μαθητεύει στον Φώτη Κόντογλου που του διδάσκει τη τεχνική των βυζαντινών εικόνων, της νωπογραφίας και της τυπογραφίας. Το 1935 – 1936 αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου στο Λούβρο μελετάει την Αναγέννηση και τους Εμπρεσιονιστές. Το 1938, δύο χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα πραγματοποιεί την πρώτη ατομική του έκθεση με έργα των ετών 1929-1938. Το 1940 πολεμάει στο μέτωπο της Αλβανίας. Μετά τον πόλεμο αρχίζει να κάνει εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό με μεγάλη απήχηση στο κοινό και να φιλοτεχνεί τα σκηνικά και τα κουστούμια σε μεγάλες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Το 1989 ετοιμάζεται να ανεβάσει τον Ορέστη του Ευριπίδη σε δική του μετάφραση, σκηνοθεσία, σκηνικά και κουστούμια όταν στις 20 Ιουλίου επέρχεται ο θάνατός του.